İki zavallı beden !!

yine hüzün ve iç sıkıntısına düşmemiş miydi gece ?

ağlamaya başladığında gece ,

çardağın altına sığındı iki beden ..

iki yalnız , iki kırgın , iki zavallı beden ..

hayata yeniden başlamak arzusu ve harap eden endişeler ,

iki sivri uç , iki körpe beden ..

hangisini tutsalar elleri kanamadı mı ?

iki zavallı beden yandıkça yanmadı mı ?

bir garip matem gibi hiç konuşmadılar...

olmazları olduramadılar..

iki sivri uca saplanıpta kaldılar..

kanayan yerlerine elleriyle bastırdılar ..acımadılar , acınmadılar..

sadece vardılar..onlar( dı lar ) ..yalnızdı (lar )

var olmanın hazzındaydılar ..

Yine yeniden ..

zaman alay ettikçe hergün , hergün bişeyleri daha sıradan ve tekdüze yaşadıkça vicdan muhasebem dahada kuvvetlenip , beynimde beni kemiren bir uğultu gittikçe artıyor..

zaman alay ettikçe evet , sürükleyip hergün içimdekileri bir çöplüğe bırakıp geliyorum aslında ..çünkü bazı şeyler çözümsüz ..hergün sil baştan düşünmek beni yoran , hemde çözümü olmadan , ama kaçamadığım bir zakkum işte bazı şeyler..ya da varlığımın güçsüzlüğünü haykıran bir tokat hemde sıradan ..

değiştirip huylarımı , içimi allak bullak edip sonunda razı olduğum bir kişilik çıkarıyor hayat ortaya ..zorbalıkla yapıyor bunu önüne kata kata ...her değişimim radikal oluyor ..fırsatlar tanıyorum sağımda solumda nefes alanlara ..bekliyorum , acele etmiyorum..ama karar verdiysem kişiliksiz olduğuna hiç iz kalmayana dek kazıyorum olduğu yerden ..yırtıyorum hikayemi bir daha okumamak üzere yürek kitabımdan..yani hikayenin sonunu yazıyorum hemde hiç düşünmeden ..

böyle esmiyordu bu rüzgar oysa ..yorgunluğun ardından içilen kahve gibi tad veriyordu hayat kimi zaman ..hınca dönen bir bezginlik hiç uğramamıştı oysa ..içimde yalancı bir İshak vardı hep , kimsenin duymadığı bir inilti ve sadece beni rahatsız eden ....

gökyüzüne çevirdiğimde başımı gözlerimi alsada parlaklığı , bazen de gri bir renge dönüp kendini üstüme bırakacakmış gibi gelir..gökyüzü bile dar gelir , ağır gelir o anlarda ..ya da sesinde demlendiğim bir nefesle yaşamak yine yeniden güzelleşir beynimde..

gel gitlere sıkışmış bir suçlu gibidir ruhum...ölmekle yaşamak arasında gider de gelir..

Gitmek mi gerek ?

ne kolay geliyor insana
oysa bencil , oysa yalan yaşamak
saçımın teline düşen bir ışık gibi ,

belkide çok uzak beklediğimiz

ya da imkansızlık didiştiğimiz..

karayı beyaza beyazı karaya katıp , kendini kandırmak mı yoksa

ateşlerde yanan cismini yanmaktan kurtarmaya çalışmak için mi onca çaba ...

yaktığım , yandığım çukurlarda debelenipte

çaresizliği kucaklayıp sessizliğe gömülmek mi ,

anlayamadığım , seninde anlatamadığın bu , yaşamak mı ?

yorulma hakkımız elimizden alındı çoktan

o zaman gitmek mi gerek bu limandan ...

süzül ruhuma ve kal orada

ya kalalım ya da beraber gidelim bu hayattan ...

Sefil düşünceler

"Sefil düşünceler ve küçüklükler arasında kaybolup hayattaki büyük sırrı çözemedik. Soru da cevapsız ve acımasız kalakaldı. Nasıl yaşadın neden öyle yaşadın neyi yapabilecekken yapmadın? Başka bir yol başka bir anlam arıyordun...

Yanlış zilleri yanlış kapıları çaldın yanlış yollara saptın yanlış insanları sevdin yanlış yataklarda uyudun yanlış evlerde yaşadın. Neden hayal ettiklerini düşündüklerini bu kadar küçümsüyordun?"


Kostas Mourselas

Umrumda değilsin/iz !!

resmin yazıyla , yazının resimle , başlığınsa hiçbiriyle alakası yok .

sadece içimde ki öfke çıkamadı ..

resim ; kolaj vs , vs , vs .....

zaten herşey vesaire aslolan bi halt yok..aslolan sadece kalleşlik ...

acı çekmek özgürlükse özgürüz hepimizde..çoğumuz saçma hayatların ortasında , birşeylere tutunup kendimizi avutuyoruz işte..avunmayanlara başarılar , avunupta kendini uyutanlara da iyi uykular ...

Hergün yine bugün gibi ..

telaşlarım sessizliğime karışır ,
isterim ki tek bir kelime çıkmasın ağzımdan ,
son ses , son harf olacaksa olsun ..
yoksada dilim sussun ..

sapsarı bir mevsim bu ,
sararmış bir fotoğraf gibi ,
hergün yine bugün gibi ..
bugün yine hergün gibi..